Ἕνα στῖγμα ὁνομαζόμενο ἀπό ἕνα Ἀντιστῖγμα

Chaudhuri, B.2003 Canadian Psychiatric Association Bulletin, October
Οἱ ψυχίατροι εὐθύνονται συχνά γιά τήν ἐνίσχυση ἤ τήν ἐλάττωση τῶν ἐλπίδων τῶν ἀσθενῶν γράφοντας συνταγές μέ φάρμακα διαφόρων κατηγοριῶν, ἀντιψυχωτικά ἤ ἀντικαταθλιπτικά. Ἀπό τήν μοναδική καταφυγή στά φάρμακα πού ἀντιμετωπίζουν τήν κατάθλιψη π.χ. οἱ ἀσθενεῖς  ταμπελοποιοῦνται παράγοντας ἕνα στερεότυπο πού ὁδηγεῖ στό στιγματισμό.
Ἄν τό φάρμακο δέν δουλέψει ὁ γιατρός θά τό ἀλλάξει χρησιμοποιῶντας ἄλλο. Αὐτό συμβάλλει στήν ἐπιδείνωση τοῦ προβλήματος δημιουργῶντας ἀνεπιθύμητες σημειολογικές περιπλοκές. Τελικά οἱ ἀσθενεῖς χαρακτηρίζονται ἀπό τό εἶδος τῆς ἀγωγῆς πού λαμβάνουν καί ὄχι ἀπ’ τό τί πραγματικά ἔχουν.
Τό ἄρθρο ἐξετάζει σέ βάθος τό πρόβλημα τοῦ Στιγματισμοῦ τῶν ἀσθενῶν ἀπό τούς ψυχιάτρους καί προτείνει ὅτι οἱ λύσεις του, μπορεῖ νά προκύψουν  μέ ἀλλαγές στό ἐπίπεδο  τῆς εἰδίκευσης τῶν ψυχιάτρων καί τῆς ἐκπαίδευσής τους. Ἱδιαίτερη προσοχή χρειάζεται, στόν τρόπο πού χορηγοῦνται τά φάρμακα ἀπό τούς ψυχιάτρους, καθώς καί μέ τί προκατάληψη τά ἀντιμετωπίζει τό κοινό.